İyilik meziyet olmuş
Geçen hafta, Kadıköy'deydim. Metrobüs durağından sahile doğru yokuş yukarı çıkıyordum. Yaşlı bir amca gördüm. Sırtında çuvalı. Bir süre arkasından onu seyrederek gittim. Sonra yoruldu tabi. Belli ki çuval ağır. Kenara geçti oturdu. Yanından geçtim. 3 saniye ilerledikten sonra '' napıyorum lan ben yardım etsene adama '' dedim, kendi kendime... Sonra döndüm dedim '' babo yardım lazım mı'' Babo dedim, çünkü; yüzündeki ihtiyar emekçi suratı ile tam bir babo idi. Belli ki doğuluydu da. Babamı da hatırlattı bana. Babam da böyleydi. Yaşına bakmadan yükü atardı omzuna. Bilirim ki o tür adamlar hep bir kamburlaşma korkusuyla yaşar. Hayatın yükü hep üzerindedir çünkü. Sonra adam dedi '' yok kurban allah razı olsun'' Üzüldüm. Sorumu tekrar yineledim. Yine istemeyince üstelemek istemedim. Çünkü öyle bir hal aldık ki Eğer biri sana yardım ediyor ise '' acaba neden yardım ediyor lan'' diye düşünmeye başlıyor insan...